350 egels in de opvang door de droogte

Bij wildopvang Stichting Snorhaar in Utrecht zitten op dit moment zo’n 350 egels. Vorig jaar rond deze tijd waren dat er 200. En de drukte moet volgens de opvang nog beginnen.

De oorzaak is de droogte, maar niet op de manier die je zou denken. Het gaat niet in de eerste plaats om dorst.

Geen water, en vooral geen eten

Stef Arens van Stichting Snorhaar legt de keten uit. Door de droogte gaan bloemen en planten dood, en daardoor zijn er minder insecten. De wormen trekken zich dieper in de grond terug, waardoor ze niet meer uit te graven zijn. Een moederegel kan daardoor amper voor zichzelf zorgen, laat staan haar jongen voeden.

Dat raakt niet alleen egels. Konijnen, hazen en eekhoorns moeten steeds verder en langer zoeken naar eten. Verder zoeken betekent meer oversteken, en de opvang ziet dan ook meer aangereden dieren binnenkomen. Dat egels de grootste groep in de opvang vormen komt er nog bij: konijnen, hazen en eekhoorns laten zich volgens Arens simpelweg moeilijker vangen.

Arens verwacht dat er voor het einde van het jaar 1300 dieren binnenkomen, waarvan 1100 egels.

De klem waar de opvang in zit

Hier zit het probleem dat een opvang normaal niet heeft. Een dier dat is opgeknapt, gaat weer naar buiten. Maar de natuur is nu zo droog dat opgeknapte dieren daar niet uitgezet kunnen worden — dan sta je ze feitelijk terug in dezelfde hongersituatie te zetten. “We kunnen de egels ook niet terugzetten”, zegt Arens.

Dus loopt de instroom op terwijl de uitstroom stilvalt. Dat is geen tijdelijke piek maar een opstopping, en die wordt elke week erger zolang het droog blijft. De stichting zegt zich “grote zorgen” te maken.

Wat je in Utrecht zelf kunt doen

Twee dingen, en het tweede is belangrijker dan het eerste.

Zet een bakje water neer. In je tuin, op je balkon, in het plantsoen achter je huis. Ondiep, zodat er geen dier in kan verdrinken, en op de grond — een egel kan niet bij een vogelbadje. Ververs het dagelijks, want warm stilstaand water wordt snel vies.

Bel eerst, pak daarna pas op. Dit is de oproep waar Arens nadrukkelijk om vraagt. Zie je een dier dat in nood lijkt, bel dan de dierenambulance of de stichting vóórdat je het meeneemt. “We willen voorkomen dat moeders bij hun baby’s worden weggehaald.” Een egel die overdag rondloopt is niet automatisch ziek; een moeder die eten zoekt voor haar jongen ziet er precies zo uit. Neem je haar mee, dan verhonger je het nest dat je niet gezien hebt.

Dat onderscheid kun je aan de telefoon in een minuut maken. Zelf inschatten kost een nest.

Een derde ding, voor wie fietst

Meer aangereden dieren betekent ook: meer dieren op de weg in de schemering. In de groenstroken langs de Utrechtse singels, op de Kromme Rijnroute, langs de Amelisweerd-paden. Een egel steekt langzaam over en verstijft bij licht in plaats van weg te rennen.

Fiets je ’s avonds door zo’n stuk groen, dan is dat de komende weken een reden om je snelheid iets terug te nemen. Onze routes en aandachtspunten staan in fietsen in Utrecht — die groene randen zijn precies de stukken waar het nu speelt.

En als je toch de stad uit wilt: de verborgen plekken in Utrecht liggen voor een groot deel in datzelfde groen, en de gratis activiteiten in de stad kosten in elk geval geen droogte.

Wat we hier van vinden

Een wildopvang die van 200 naar 350 egels gaat en 1100 voor dit jaar verwacht, is geen dierenverhaal maar een graadmeter. Deze stichting draait op vrijwilligers en donaties en heeft geen knop om op te schalen als de natuur stilvalt. Dat de dieren er niet meer uit kúnnen, is het deel waar geen enkel noodfonds iets aan verandert.

Dus: bakje water buiten, telefoonnummer van de dierenambulance in je telefoon, en ’s avonds wat rustiger door het groen. Kost niks en scheelt de opvang echt werk.

Bron: RTV Utrecht, 17 augustus 2026.